İlham Əliyev Xocalı faciəsinin ildönümü ilə bağlı paylaşım edib

Xocalı faciəsi baş verəndə Gəncədə yaşayırdım. Faciənin ikinci günü İşlədiyim zavodda derhal pul yardımı yığıldı, zavodun digər bir rəsmisi ilə, həmin yardımı Ağdamda faciənin qurbanlarından sağ qalanlara çatdırmaq üçün, sabahı Ağdama yola düşdük. Ağdama çatanda şəhərin girəcəyində hər kəsin işində- gücündə olduğunu və hətta dükanlarında musiqinin səsini verənləri gördüm (bu məsələ təbii ki ayrı bir mövzunun söhbəti). Fikirləşdim ki, yəqin hadisə biz eşitdiyimiz qeder de deyil. Sonra biz rayonun şəhər məscidinə üz tutduq. Oraya çatan da sanki yer də göy də qan ağlayırdı. Faciənin boyutunu məhz o gün orada gördüm. Bəlkə də həyatımda o günkü qədər sarsınıtı və ümidsizlik keçirməmişdim. Meyidlər gəlirdi parçalanmış, sağ qalançıldırmış ata gəlirdi oynaya-oynaya. Çünki, təzə gəlini, 5 qızı ermənilərin əlində qalmışdı. Kişi gəlirdi gözlərinin qabağında ailəsini, körpə uşağını diri tonqala atmışlar. Gözlərdə yaş da qurumuşdu həmin gün. Diller tutulmuşdu, nitqlər bağlanmışdı. O anda yalnız düşüncelerimden bir şey keçirdi. Ki, Allah seni kahr etdin Azərbaycan kişiliyi. Bu biqeyretliyin vebalını nası ödeyeceksen sen. Artıq o gün oraya neye getdiyimiz, ne apardığımız de öz əhəmiyyetini itirmişdi. Günün sonunda apartığımız yardım paketlərini meyidlərin ayaqları altına səpib oradan uzaqlaşdıq. O gün, bu gün Xocalı adı gələndə damarlarımda qanım donur. Bəli yeni nəsillər o günü, o faciəni unutmamalıdırlar. Düşmənlə sülhə getsək də, hələlik birgə yaşayışı qəbul etsək də inanmamalıyıq. Çünki, tarixən millətimin belə razılaşmaları çox olub, amma sonra tez unutduğumuz üçün həmin faciələri, bax beləcə təkirar-təkirar yaşamağa məcbur qalmışıq. Allah şəhidlərimizə rəhmət eyləsin.