Azərbaycan Bakıdakı “Rus Evi”-nin bağlanması tələbilə çıxış edənə qədər ölkəmizdə çoxları bu qurumun paytaxtımızda nə işlə məşğul olmasından o qədər də xəbərdar olmayıb. Onun tabe olduğu “Rossotrudniçestvo” isə rəsmi açıqlamalarında bildirib ki, qurumun əsas missiyası “Rusiyanın dünyada humanitar təsirini gücləndirməkdir”. 

Təşkilat iddia edir ki, onun işi guya yalnız humanitar əməkdaşlıq, mədəni və təhsil mübadiləsini inkişaf etdirməkdən ibarətdir…

Ancaq məlum olur ki, reallıqda “Rus Evi”-nin əsas missiyası dünya və Azərbaycan mediasının da qeyd etdiyi kimi, təkcə casus-kəşfiyyat yuvası rolunu oynamaq yox, həm də onun imperiya siyasətinə, işğalçılıq müharibələrinə yönələn və Azərbaycan da daxil olmaqla, yerləşdiyi ölkələrin ümumi siyasi xəttinə zidd, ziyanlı təbliğat aparmaqdır.

Belə ki, Azərbaycan Ukraynanın ərazi bütövlüyünü, suverenliyini tanıdığını dəfələrlə bəyan edərkən, Azərbaycan əhalisinin böyük əksəriyyəti bu müharibədə Ukraynanın haqlı mübarizəsini dəstəkləyərkən, rəsmi Bakı işğala məruz qalmış bu ölkəyə dəflərlə böyük humanitar yardımlar göndərərkən, ölkəmizin paytaxtındakı “Rus Evi” Ukraynaya qarşı işğalçılıq müharubəsini vəsf və təbliğ edən tədbirlər keçirib.

“AzPolitika” xəbər verir ki, məsələn, 2024-cü ilin noyabrında Bakıda “cəbhə rəssamı” Yuliya Tolstousovanın “ZOV”(çağırış-red.) adlı sərgisi təşkil edilib. Ziyarətçilərə “əsl qəhrəmanlar”ın – yəni, Ukraynaya qarşı döyüşən işğalçı əsgərlərin portretləri nümayiş etdirilib və onların “hekayələri” danışılıb.

Bundan əvvəl isə 2024-cü ilin iyununda Bakıdakı “Rus Evi”ndə Azərbaycanın gənclər təşkilatlarının nümayəndələrinə “Donbasın gənc könüllüləri” filmi nümayiş etdirilib. Film “Ukrayna böhranı kontekstində gənc nəslin rolundan” bəhs edir. Film həmçinin, Kremlin çirkin təbliğatçılarından olan Marqarita Simonyanın “Russia Today” kanalında da dərc olunub. Görəsən, doğrudanmı Azərbaycan gənclərinin belə bir separatizm və işğal təbliğatı aparan filmə baxması lazım idi?


Həmçinin, “Rus Evi”nin sosial şəbəkələrdəki səhifələrində də işğala haq qazandıran və işğalçını “qəhrəmanlaşdıran” siyasiləşdirilmiş materiallar paylaşılıb. Məsələn, 2023-cü ilin martında Bakıdakı “Rus Evi” öz izləyicilərini “Zelenski – müharibəyə aparan yol” hesabatını oxumağa dəvət edib. Sənəddə Ukrayna Prezidenti “Londonun nəzarəti altında Avropanı alovlandıran” şəxs kimi təqdim olunur.

2024-cü ilin avqustunda Bakıdakı “Rus Evi” öz “teleqram” kanalında “Krım rus dünyasının tarixində” adlı onlayn viktorina elan edib. Qaliblərə Krıma iki nəfərlik səyahət vəd edilib.

2024-cü ilin avqustunda həmin “Rus Evi” Bakıda “Yeni regionların insanları” fotosərgisini keçirib. Burada Ukraynanın işğal olunmuş ərazilərinin sakinlərinin portretləri və onların Rusiyanın işğalından sonra həyatının “necə yaxşılığa doğru dəyişdiyi” barədə “hekayələr” əks olunub. Baxmayaraq ki, bütün dünya Rusiyanın Ukraynadakı şəhərləri, qəsəbələri, kəndləri işğal etməzdən əvvəl yerlə-yeksan etdiyini gözlərilə görüb və görməkdədir.

Bəs, Bakıda keçirilən bu cür “tədbirlər” nəyə, kimə hesablanıb? Özü son 30 ildə erməni, ondan əvvəl isə əsrlərlə rus işğalına məruz qalmış Azərbaycanda Ukraynada davam edən işğalçılıq müharibəsinin təbliğinə nə ehtiyac var və bu, həm siyasi, həm də mənəvi baxımdan nə dərəcədə etikdir?

Göründüyü kimi, Bakıdakı “Rus Evi”nin işi heç də “Rossotrudniçestvo”nun rəsəmən bəyan etdiyi kimi, “humanitar əməkdaşlıq, mədəni və təhsil mübadiləsini inkişaf etdirmək” olmayıb! Ona dörə də gənclərimizin “beynini yuyan” belə bir imperiyaçılıq və işğal təbliğ edən təxribat yuvasının bağlanması ən düzgün addımdır.

Cəlal Məmmədov

“AzPolitika.info”